25 Haziran 2010

We miss you :((


Michael Jackson,the King of Pop: The Big Musician : the Music! the Man! the Legend! the irresistible ! We miss you. Rest in peace.

22 Haziran 2010

İnkar et babanı

Ah Romeo!! Neden Romeosun sen? İnkar et babanı, adını yatsı. Eğer yapamazsan yemin et sevdiğine. Bende vazgeçeyim Capulett olmaktan.

21 Haziran 2010

Şeyta'nın Avukatı..

Kevin : Peki ya aşk?

John Milton: Abartılmış, biyo kimyasal olarak yüksek miktarda çikolata yemekten hiç bir farkı yok..

20 Haziran 2010

O an farkına varırsın, akrep senmişsin

“ Mutluluğun tablosunu çizebilir misin Abidin”

Mutluluk tarifi mümkün olmayan sevinçlerdir… ninemin parmaklarında “ığ”la yün eğirmesidir… gülücüktür bazen, bazen sevginin kutsanmasıdır… bir çocuğun gözlerinde uçurtmadır, yüreği ğöğerir uçurtmanın kanatlarına… çocuksu gülüşlerdir mutluluk, kâh gülüş düşer kâh yükselir, bir tike simidin susamında erir…

An çocuklarının avuçlarının üfleyişinde başlar mutsuzluk… çöp taramalarında bir poşete gömer nefesini, bali kokar, tiner kokar… sonra nefes almaya başlar, gözler yuvalarından fırlamış, avuçlarında nefesinin kokusu açlık kokar, küf kokar, hasret kokar, anne kokar…

Kiminin her hücresi bilmem kaç rihter ölçeğiyle sarsılır, ölü soyar, ölüyü paklar, sonra da gömer gözlerini aynı mezara… terini siler sadece, terinde vefasızlık, terinde kahpe yaşanmışlıklar, tenini gömer terine…

Ve hayat başka duldalarda kesidini arar, suyun yol bulmasına benzer, su gider, hayat yaşanır, ardından hasret, sonrası… sonrası olmaz, kendi gözlerini kopyalar sevdasının gözbebeklerine, bir nifak tohumu gibi girer araya birileri, biri kör biri şaşı ve badem gözler kör olur, kör gözler bademleşir…

Dalgalar delirir belli belirsiz, her dalganın kıyıya vuruşu kemirir kaburgaları ve başlar belli belirsiz kıskançlıklar… lâvvv yürek yanar tutuşmaz, ten yanar “od”a dönüşmez… sonrası… sonrası yok, film kopar, kısa devre olur, düşler ya çalınır ya da ertelenir…

İki zıt kutup…
Biri zıplar, biri zırlar…

Aşk; kumla ateşin raksıdır… raksederse sevgi oluşur, kum erir, şekillenir cam oluşur, sevda olgunlaşır…

Biri sevgi, diğeri ihanet…
Çift başlı kartalın dinginliğindedir sevgi… tılsımlaşır, kutsanır, asude bir hayatta mutlu olur… ve tüm sevdalar kutsanmıştır aşk şarabıyla… o aşkın şarabının kudretiyle zıplar…

Biri zırlar…
Dost kırar, dost satar, dem yapar, demlenir, oturur çilingir sofrasında dostunu içer… sahte gülücükler yapay gözyaşlarıyla tenleri boyalar, yağmur yağar makyaj akar, maske düşer oyun biter… gömütü toprak değil, toprağı kimyasal, yağmuru asittir zehir-zıkkım…

Derler ki; tüm günahlar ihanetlerden doğar…

/ ihanet ahhh ihanet bedenimi kadavralar netameli aşklarla…/


Coşarsın senle coşar, düşersin tekmeler savurur… yele düşersin, yel savurur ele düşersin… sonrası dost kırıntıları şangur-şungur her parçan ayaklar altında… ezilirsin, posan köpek öldüren şarap şişelerine düşer, artık ne sevda kalmıştır ne ihanet… koklarlar ulan koklarlar nefesini avuçlarında!!!… serxoş olunca da dudaklar ezgileri dost diye sarar, şişeyle öpüşürsün öpüşe öpüşe tortunu içersin… sonra dönersin ne tarafa baksan salya sümük ölüler, etten kemik yığınları, urbasız ten, ne tenin elbisesi var, ne elbisenin teni, tüm aynalar arsız, can kuşun can sevdan paramparça, suretin silik, suretin eksik… düşersin…
Düşlerin kiralık
Düşlerin satılık
Düşlerin toprak ayartır…

Sonra her gece bir akrep düşer düşlerine… ne akrep senden hoşnut, ne sen akrepten… sonra akrep kendini sokar nokta nokta…
O an farkına varırsın, akrep senmişsin…

19 Haziran 2010

Periler ölürken özür diler.

eski caz cinayetinden beri suçsuz tutsağım
kaç şüpheye ikram edilerek üzüldüm üzüldüm
mü ay erir de akardı dünyaya tutunup,
karnı doyan cin artık çocuklara masal olurdu.
karnı doyan cin artık çocuklara engel olurdu.
bir postacı gibi gelirdi gece boş bulunup
kötü haberler yazardı mektuplarda imzasız, ürkütücü
fazlaca bizden ve fazlaca esaretten sözeden
keşfettiği toprak kendisinden daha fazla ilgi çeken
fakir bir kaşiftim o dönmedolap kentinde:
ilk cin, içi hava dolu ağır vücutlar yükselirken
içi sonbahar dolu bir sevgili gibi karama vururdu!
yüzümü bir kez sır verdiğim ayna ah ayna
yüzümü alıp nehre kaçardı, nehir aynada kururdu!

yalandı küçük çocukları kandırıp benim yediğim
eğer yüzüyorsam yalnızca derilerini
üşüyeceklerse bir vedada
iyi üşüsünler diyedir!


küçük İskender !

Hayâle Sunulan Bir Söz

Bu ağaç beni kederlendiriyor.
Unutulmuş bir İstanbul köşesindeyim.
Hani nöbet tutan bir askerin
Günboyu şehrin metrûk bir köşesini
Ezbere bildiği gibi.
Her insan bir telâştır,
Her araba bir yorum tellâlı...
Kuşlar unutulan köşeleri severler;
Çünkü sevmenin anlamını
Elbette bizden daha iyi bilirler.

Ötüştüler ve durmadılar hiç.
Bankın tahtalarında unutkan izler...
Her şey öyle bir temâyül ile
Ve öylesi bir heyecanla birarada ki!
Parça değilim, bütün olamıyorum.

Hayâl uçuyor, görüyorum.
Çok derin yalnızlar,
Kim dahasını çeker bilmiyorum.
Deniz dumanı orada,
Martı kanadı orada,
Sağır çanlar orada...
Hepimiz birbirimizi görmezden
Ve bilmezden gelmekle yükümlü...

Az sonra sabır, beni kaldırıyor.
Uzatıyor adımlarımı göğün boşluğuna.
Salınıyorum, sessizim.
Sanki yürürken bile bekler gibiyim:
Ne zaman hantal duygularım diner;
Ne zamandır hayâlime sözüm benim?

Fatih Öztoprak

Leylâ "Mecnûn" Olunca Sever

Bize hüzün gelmiş geçiyor...
Sorulan her şey yeniden aynılaşırken.

Şairdik.
Günahımız buydu.
Biz çekirdeklere özgürlük bağışlardık.
Sonsuz bahçelerdeydi adımlarımız.
Gülün uğruna gece uykusunu fedâ edip
Sana akardık ikimiz...
Adına "Leylâ" demiştik.
İkimiz de Mecnûn olup
Öyle sevmiştik...

Bir başka yönün vardı senin.
Kaç yıl oluyor,
Ömür tohumlarımı
Zehirli pınarlarla beslemiştin?
Şimdi enis bir hâlde gibi
Bana "Mecnûn" kimdir
Anlatma derdindesin...

Susmakla Bitmiyor Se(n)ssizlik

Eksik bir gece yarısı
aklımdan sarkıp da tenine
bağırdım:
– dokunma artık gözlerime
gözlerini bende bırakır gibi..

Ağlasaydım belki bu kadar kurak olmazdı yağmur.
Sağanak halinde yaslanabilirdim intihara..
(bir neden aramıyorum)

Cevapların mı yarımdı?
Yoksa sorularım mı fazla?
Bilmiyorum.
Ama samimi değildi ellerin
ne zaman düşsem seninle aynı soğuğa..
-bir provokasyon gibi kaçıyordun ilk otobüsle sonra-

Ağlasaydım
arkamdan isminle çağıracaklar gibiydi beni,
benim lakabımdın sen
kod adımız çok acil bir veda.

Senin 'kal' demeye cesaretin yoktu,
çoktu oysa benim kalmak için sebebim.
Haklı olan kimdi? ne fark ederdi?
İlk hangimizin aklından geçti?
Bilmiyorum kim icat etti,
yüzümü kestirip atan çözümsüz o denklemi:
'bitti mi? '

'gitti mi acaba? ' diyerek uyandığım günlerden,
'gelir mi? ' diyerek uyanacağım günlere
bir geçişti
son telefon mesajın:
'altüst artık neresine dokunsam dudaklarının,
neresine dokunsan bir buzul eriyor
parmaklarımda..'

Sustum ben sadece inan..
Ben değildim
karşıdan karşıya geçerken bakışlarından,
bir kazada kaybolduğuna inanan.

(seninle kaç kişiydik bilmiyorum.
iki bazen,
genellikle bir olamayacak kadar tek.
evet bize
bu şiirlerin hiç biri
yetmeyecek..)

Şimdi, ben çok oldum sanırım
aslında sandığın kadar da sayılmam.
Hep daha azdım..
Bir nefes yetmezliği sesleniyorum sana.
Seni anlatabilecek bir cümle bile edemiyorum.
Prefabrik kafiyelerle süslendiriyorum yerçekimini.
Açık havada seni seninle aldatmanın
portatif kalp atışlarını yine sana bırakıyorum

Ben
hiç ağlamadım oysa.
Ağlasaydım emin olamazdın eminim
gerçekten ağlıyor muyum yoksa?

Ağlasaydım oysa,
ilk sen açardın şemsiyeni.
Sen, hep ilk bırakan
elektrikler gelince el fenerini.
Severdim ben oysa seslendirdiğin
kısa metraj hikayeleri.

Bilsem bu kaçıncı ihlalin?
Kemerini takmadın sanırım yine
yüreğinin.
Öpülür mü hiç tam da giderken?
Tam da bitti derken seslice sesime..
Az önce 'kal' deseydim senden önce,
az sonra benimle kalmış olur muydun ki?

Bilmiyorum inan.
Ben değildim zaten sevdiğini söylerken
cümlelerine toz kaçıran.

Ağlamadım hiç oysa.
Ağlasaydım bu kadar kurak olmazdı yağmur.

Ağlamama gerek var mıydı ki
yağmur yeterdi hep sana.

Beynimle kalbim arasında
bir işlem hatasıydı seni sevmek.
Ve ben
hiç sağlamasını yapamadım gözlerinin

b i r ö p ü c ü ğ ü n k ı r k g ü n h a t r ı v a r d ı r -

Gece susuyor
İstiareye çekilmiş sevgimiz yanıyor parmaklarında
Gece susuyor, anlasana !
Sevgini koynuma dolayıp çıkıyorum pencere kenarlarına
Ağlıyor, ağlıyor.. Anlatamıyorum !
Ölüm gibi, yaşamak hadisesinin ortasına düşmüşken korlarım
Burada bir gece yanardı susmadan
Dizlerime kadar batmışken dizelerine
Aşağılık koynunda erkeklerin sabahlamazdı annemin kadınlığı
Sözlerinin koynuna giriyorsam her gece
Gökyüzü parlıyor çarpım tablomuzun üzerinde
Dizlerime kadar batmışken göğsüne
Perdenin ardından akan adamlara bakıyor gözlerim
Parıltının hararetine aldanan çakıl taşlarının üzerinde düşünüyorsam seni
Unutma yağmurun hatrı var gözlerimde !
Susma gece susma !
sessizliğine teslim oluyor gülüşlerim
Kar kaplı sokaklarında tadı kalmıyor sonra .
Baştan ayağa battıysam çamuruna
bir öpücüğün kırk gün hatrı vardır sevgilim.

bukent!

18 Haziran 2010

Donnie Darko

Psikolog: Şu anda kendini yalnız hissediyor musun?

Donnie: Bilmiyorum.Yalnız olmadığıma inanmak istiyorum ama, hiçbir kanıt bulamadığım için artık kafa yormuyorum, hayatım boyunca bunu düşünebilir,ama yine de bir kanıt bulamam..Bu yüzden artık düşünmüyorum.Bu çok saçma.
...
Psikolog: Tanrı’yı aramak saçmalık mı?

Donnie: Eğer her canlı yalnız ölüyorsa evet.

Psikolog: Bu seni korkutuyor mu?

Donnie: Yalnız olmak istemiyorum.
Beni affet üzüntüm,bunca yıldır seni ona üzdürdüm.

Gattaca Tür

Yanında duruncaya kadar, hedefimden ne kadar uzakta durduğumdan emin olamamıştım.

Paris'te Gece.

ah, matmazel Isabel..

sizin güzelliğiniz karşısında, önünü iliklerdi Şanzelize
kokunuz süzüldüğü zaman Sen Nehri'nin kıyısından göğe doğru,
daha bir dikleşirdi Eyfel'in boynu
siz konuştuğunuz sürece çalmazdı NotrDam'ın çanları.

ve gözleriniz ışıldadığı zaman, diğer bütün ışıklar sönerdi Paris gecelerinde..

su

susamistik
suya gitmistik suya
suyu aradik
suyu bulduk
...suyu tutmak istedik
suyun basi tutulmustu

suyun basindaydik
susuyorduk
susmustuk susamistik
suyun basi tutulmustu

suya gittik
susuz geldik
susuyoruz
susuz kaldık.

Yaşamayı sevmediğim için ölüm baş dönmemdi benim..

Karanlıklardan hoşlandım , onu sürdürmek için , ondan kendime bir değerlilik çıkarmak istedim.. hücrelerde , mum ışığında kitap yazmış ünlü mahkumları kıskandım.. bunlar , çağdaşlarının günahlarını bağışlatmak görevini sürdürmüş , ama onlarla düşüp ...kalmak olanağını yitirmişlerdi.. törelerdeki değişimler , yeteneğimin kaynağını hapsedilmekte bulma olasılığını azaltıyordu , ama büsbütün de umudumu kesmiyordum : tutkularımın alçak gönüllüğünden etkilenen tanrı , onları gerçekleştirmek isteyecekti.. bu arada ben , daha şimdiden , tek başıma yaşamaya koyulacaktım..’


‘Yaşamayı sevmediğim için ölüm baş dönmemdi benim : bende uyandırdığı büyük korkuyu açıklayan şey budur işte.. ölümü ün ile özdeş kılarak , onu kendime erek edindim.. ölmek istedim ; kimi zaman tiksinti sabırsızlığımı donduruyordu : ama hiçbir zaman uzun süreli değil ; kutsal sevincim yeniden doğuyor , iliklerime kadar yanacağım o yıldırım an’ını bekliyordum.. içimizdeki derin tasarı ve kaçışlar ayrılmamacasına birbirine bağlıdır : varoluşumu kendi kendime bağışlatmak için giriştiğim çılgınca yazma işinde , kendini beğenmişliklere ve yalanlara karşın , bir gerçeklik bulunduğunu çok iyi görüyorum : kanıtı şu ki , elli yıl sonra hala yazıyorum.. ama işin köklerine uzandığım zaman , bir ileri doğru kaçış iyi düzenlenmemiş bir intihar buluyorum ; evet efsane’den çok , din fedaisinden çok ölümdü aradığım.. uzun zaman , tıpkı başladığım gibi , belirsiz bir yerde , belirsiz bir biçimde sona ereceğimi ve bu belirsiz ölümün , belirsiz doğumumun yansıyışından başka bir şey olamayacağını düşünüp durmuştum..yeteneğim her şeyi değiştirdi : kılıç darbeleri uçup gider , yazılar kalır ; gördüm ki yazı alanında , bağışlayıcının iletisi , kendi özbağışı , yani katkısız bir nesne biçimine dönüşebilir.. rastlantı beni insan yapmıştı , eli açıklık kitap biçimine sokacaktı ; ileti’mi , bilincimi bronzdan harflere dökebilir , yaşamımın gürültülerini silinmez yazılarla , etimi bir biçem’le zamanın gevşek örgülerini ölümsüzlükle değiştirebilir , kutsal-tin’e dil’in bir çökeleği gibi gözükebilir , insan soyu için bir saplantı , kısacası bir başkası , kendimden , bütün öteki insanlardan , her şeyden başka biri olabilirdim..’



‘Değiştim.. hangi asitlerin beni çevreleyen biçim bozucu saydamlıkları kemirdiğini , kabalığı ne zaman ve nasıl öğrendiğimi , çirkinliğimi – ki bu çirkinlik uzun bir süre benim olumsuz ilkem , harika çocuğun içinde eriyip gittiği bir kireç kuyusu oldu – evet , çirkinliğimi ne zaman ve nasıl bulguladığımı , hangi nedenlerin beni , bir düşün’ün apaçıklığını onun bende uyandırdığı hoşnutsuzlukla ölçecek kadar dizgeli biçimde kendime karşı düşünmeye götürdüğünü ilerde anlatacağım.. geçmişe dönük yanılsama tuz buz olmuştur ; din şehidi , kurtuluş , ölümsüzlük , her şey yıkılıp gitmekte , önemli yapı yıkıntıya dönüşmektedir ; kutsal-tin’i yer altı bodrumlarına köşeye sıkıştırdım ve kovdum oradan ; dinsizlik yavuz ve uzun soluklu bir girişimdir : bu işi sonuna dek vardırdığımı sanıyorum.. her şeyi açık açık görüyorum şimdi , yanlış yoldan döndüm , gerçek görevlerimi biliyorum , bir yurtseverlik ödülüne layığım ; aşağı yukarı on yıldan beri uyanan , bir uzun , acı , tatlı çılgınlıktan kurtulan ve hala bu iyileşmenin şaşkınlığı içinde bulunan , eski yanılgılarını gülmeden anımsayamayan ve artık yaşamını nerede kullanacağını bilmeyen bir adamım ben..

Kılık değiştirdim , ama kişiliğim değişmedi : hep yazıyorum.. başka ne yapabilirim ki..

‘nulla dies sine linea..’ (yazısız tek bir gün bile geçirmeden..)

Hem alışkanlığım , hem de uğraşım bu benim.. uzun zaman bir kılıç gibi gördüm kalemimi : şimdi ikimizin güçsüzlüğünü de biliyorum.. ne önemi var : kitap yazıyorum , yazacağım ; onlar da gerekli ; gene de bir işe yarıyorlar..

benim..

Yaşamayı sevmediğim için ölüm baş dönmemdi benim..

17 Haziran 2010

3 kelime ?

kalbim hep alacaklı ,hayalim 3 kelime oda şöyle evli mutlu flowlu :)

I am a legend

Eğer benim için bir parti felan planlıyorsan şimdi söyle.. duydun mu..Çünkü sürprizlerden nefret ederim , senin için şaşırmış gibi davranıcam..

Not So Smart Girl and the Wedgie

When I began my journey at Hooters I figured I'd spend a fair amount of my time defending my job. Perhaps not even so much as defending my job, but rather defending my own intelligence and substance. Defending myself as an individual. And it turns out that yes; I have had to do my fair share of proving myself in a way. I've had to show people that I am not some stereotype and that - perhaps more importantly - that stereotype doesn't really exist. But you know all this.

What I wasn't really prepared for when I began at Hooters was the fact that my family would also have to defend my job. This leap is understandable, but it's not something that really crossed my mind until the first time I watched my Mom defend me in front of a particularly nosey and outspoken neighbor. You know the type; we all have one in neighborhood. It was then that I realized my family had to escape the Hooters stigma too.

My sister has perhaps done the most in defending my job. When at a party, she encountered a girl speaking about one of her classmates. I'm not sure of the full content of the conversation, but I know it was punctuated by "and get this, she freaking works at Hooters" and other such negative things. The girl she happened to be talking about was Ariel and my sister just so happens to adore her.

Sister: "Oh you know Ariel? She is so perfect and gorgeous and smart. Did you know she's a philosophy major? And on top of being pretty and smart she's generally awesome too."

Score, sister, score. But that altercation is not the most heinous thing my dear sister has encountered. The most awful thing happened in class. In a university meant to be a bastion of higher learning. You know, a place where people are supposed to smart. Apparently admission standards have really gone downhill. Anyway, there she was one day in class discussing something or other that was generally educationally when this happened.

Not So Smart Girl: "Well Hooters has the highest fecal matter of any restaurant because the girls there are always having to pick their wedgies. That's why I'd never eat there."

Naturally, my outspoken, opinionated, awesome sister went on to shut this girl down because she is - as I mentioned - awesome. And actually has a brain. That's important to note as well. I love you, dear sister, thanks for further illustrating the splendid thing that is our gene pool.

So, Not So Smart Girl, lets break this down shall we. First off, I don't pick my wedgies at work. Believe it or not, nylons are rather taut and as such I don't get many wedgies. I have to say, the whole not having wedgies thing is a pretty nice feeling. Second, if I did pick a wedgie at work I'd likely follow said wedgie picking with hand washing. Mainly this is because I'd probably be picking my wedgie in the privacy of a bathroom. As hot as picking nylons and shorts out of my crack on the floor would be I don't think my customers would really appreciate it. Finally, why on earth would there be fecal matter involved at all. I'm pretty sure the best way to pick a wedgie is from the outside, not the inside, of the situation. Why on earth would I randomly have my hand down the inside of my nylons in my butt crack? That's right, I wouldn't. So this leaves me with the idea that you somehow think that I have poop all over the outside of my shorts. How the hell did that get there?! That's just awkward.

Don't worry, Not So Smart Girl, my hand did not go from my crack to your Daytona wings. I'm pretty sure I know about basic hygiene. Or at least I know a lot more about it than you know about basic logic.

16 Haziran 2010

Aptal Kutusu

"Aptal Kutusu"
Geçerli ruh hali: aceleci

Minik bir adaptasyon sorunu
İçine biraz soyutlama şurubu
Özenle hazırlanmış gizli kokteylin ana konuğu
Bu gece evlerimizde içeceğimiz tek içecek bu
Boşalan kadehlerin fütursuzca doldurulduğu gece bu

Ne umdun bu kadar
Alışmana gerek mi var
Sessiz film bu oynatılan
Oyunu oyna sonuna kadar
Şekilden şekle giren suratlar
İki yüzü aynı kaset onlar
Tek kelime ve yerli miydi?
Eyvallah! Eyvallah!

Sabah bir mide bulantısı
Dozu kaçmış şekilde baş ağrısı
Uykusuzluk, uyumsuzluk da içindeyse
Semptomlar yerinde
Anlaşılan dün yine olduk hepimiz hipnotize
Açık kalmış aptal kutunun şakası yoktur
Acıması yoktur

Küçücük sıska çocuk
Yüzünden silinmiş çocukluk
Tek başına koşturup durmuş
Yeşil gözler neler unutmuş
Elinde anahtarlar
Uzunca koridor dört yan odalar
Her yeni açılan
Hep bir öncekine döndürürmüş.

time is too precious.

I can't be further from done with that past blog or the season that it fell into. I really wish that people did not have to get so uptight or judgemental over feelings that I, personally, have. So what if I wanted to write about what I just went through or the fact that I was hurt and saddened by the events in my own life. Goodness knows this blog doesn't reflect exactly who I am or my traits or flaws. This blog to me is merely a reflection of what is going on in my life and my thoughts from time to time. My friends know that, and they come to me if they have something to say from these words that I write out and post on the world wide web. I want to be able to show my cards and explain to you if you have a problem or offense.
Why would someone put themselves out there and say some really nasty things to me that are only trying to bring me down without having any contact or want to contact me? What makes a person do that? I'm not sure. If someone takes offense to what I say they should come to me straight away and find out about me before making judgement calls. Life works that way. You don't shy away from confrontation if it is needed to resolve things. Yeah, whoever it was that said some things on my past blog; it hurt, it really sucked. So good for them! I'd like to know if they feel really proud now because I never got to respond to their comments.
It is my personal belief that people should never make others look bad just to make themself look good. Life and people are too good, time is too precious, and friends are too few to be hurting each other.

bitirmiş miydi kadın?

ve bugün şöyle geçer..

Utanmak nedir ki dedi dost, “güvenmemektir kendine” tümcesi akabinde. “Erdemli olmayı sağlar” savunmasını fırlattı hemen mekanimamız. Sonra bir avuç sözle uyuşturduk beyinlerimizi, sevgiliye okunacak akşamların özlemiyle.

-Ne demişti adam?
-Sen benim düşündüğümsün.
-Nasıl bitirmişti adam?
-Gerçek olmadın. Olamadın.

Sen benim düşündüğüm gibi olmayabilirsin korkusuyla bakamadım ki senden tarafa. Bu, ürkekliğime biçebildiğim en güzel kaftan olsa gerek. Ürkekliğim bu kaftanı yanından ayırmazdı, zira bir kahramanın sevgisine en çok kaftan yaraşırdı.

-Ne demişti adam?
-Ben senin gözlerinsiz edemem, bilirsin.
-Nasıl bitirmişti adam?
-Biliyorum, sana giden yollar kapalı.

Senin çöplüğüne uzanan yolların sonunda bir duvara toslamak korkusuyla çıkamadım ki yoluna. Senin temizliğinde başka ellerin sağlıksız temasları vardır korkusuyla…

(Bu tümce sonunu görmemeli.Utanmamalı beklenen finali yaşadığında.Kesilip atılmalı ürkek tavrımla.)

-Ne demişti adam?
-Ne işi var, bir elin senin saçınla, benim hayalimde?
-Nasıl bitirmişti kadın?
-…
-Nasıl bitirmişti kadın?
-…
-Bitirmiş miydi kadın?
-…
-Nasıl bitirmişti adam?
-Korkudan gözlerim sislenir

biz,siz,o diyorum.ama yanılıyorum.Affet Allah'ım.


Sınava 2 gün kaldı.Saatleri sayma lüksüm yok. Heyecan ise yüksek dozda değil.Dedi n'haber?dedim iyidir.dedi ee dedi.dedim ne dedi.kim ne ve neyi dedi.dedi kim ne gibi ne dedi dedi.Çakma cem olmaktan vazgeçin arkadaş sıfatında ki beybiler.ben bir numara değilim.kısayollardan çıktık bakalım.yatık dedi,yayınla dedi,kaydet dedi,taslak dedi. abooow, kalın dedi ! bu kötü haber. tekno denen asrın müziğini dinlemek bazen iyi geliyor kalabalık arasında yürürken. hoşum.boş'olun.koşun.saylangoz mahallesi lan burası :D iyi akşamlar.

sadece'seddace

Bazen bir cümlede virgül koymak için yer arar ama cümleyi bir türlü bölemezsin ya..işte öyle bir şeydik senle ben...Sadece nokta kondu bize.

puştluk?

Puştluk; bitmesine iki dakika kalan diziyi reklamla kesmektir

seeen

(Telefon) +Önce sen kapat. -Ya hayıır aşkım, sen kapat önce. +Kapat bebeğim sen. (Twitter) +Mentionları önce sen sil. -Hayır önce seeeen.

ow

kanımdaki barut filmi izlenmeye değer. piyes abimize selamlar.

overkill..

eternal tears of sorrow..